Margot at the Wedding ve Noah Baumbach “sal” Sinema.

Başta belirtmeliyim ki, bu yazıyı yazmaya kalkışan şahıs hayatının son 1 -1.5 senesini “Türkiye’de nasıl, ne şekilde Indie akımına tekabul eden bir film çekebilinir?” sorusuna cevap arayarak geçirmiş, en sonunda yılmış, sinmiştir.

Peki ya, bunun konuyla ne alakası var? Wes Anderson, Noah Baumbach, Jason Reitman hatta Diablo Cody ve Michael Gondry’ nin başını çektiği bu akıma mı önce girmeliyim bilmiyorum aslında. Neyse, ben konudan sapmadan algı süzgecime giren birkaç done ye değinmek istiyorum.

Noah Baumbach denen şahıs aslen çok garip bir adam, daha net bahsedersem; Wes Anderson ile birlikte çalışan fakat onu bi’ statüye eriştiren Squid and Whale yapıtının evvelinde külliyatına bakarsak pek bir şeyler göremeyeceğimiz bir yönetmendir.

Devam edersem, birkaç satır önce söz ettiğim Wes Anderson ortaklığı onun sinemasına ne kadar yakışıyor/yapışıyor Squid and Whale’de görülebilinir, onda boyalar Wes Anderson’a nazaran sanki daha ciddi çizimler yapan ellere emanet edilmiş sanki. İlk önce, küçük ince detayları noksansız betimleme konusunda daha sade bir tavır çiziyor -Margot At  The Wedding’de- . Bunun akabinde bir şeyleri mevzu bahis ederken daha sert bir dil/çizgi kullanmayı yeğliyor. Ve en sonunda da detaylar abstre bir şekil alıp ana hikayelerle buluşuyor. Ayrıca bunların dışında daha öznel anlatmam gerekirse, cinsel öğeler filminde baskın olacaksa bunu karakterlerini – amiyane bi’ tanım ile -erotomanyak hale döndürerek sağlamak, yani en uçta bırakmak onun tercih ettiği bir durum . (Bunu da çok rahat iki kız kardeşimiz Margot ve Pauline gözler önüne seriyor) ve bir Baumbach tespiti/eklentisi daha var ki, Squid And Whale’da görünen yazar ebeveyn parodileri bu filmde de baş göstermekte, (ki Margot’ un yazar olduğunu nerdeyse filmin sonlarına doğru anlıyoruz) fakat Squid And Whale’da Bernard ve Joan filmin sonuna kadar statik bir biçimde o “entelektüelite”de karşımıza çıkıyorlar.(Ki yani bu kadar entelektüel görünen karakter nasıl Pink Floyd bilmez o da ayrı) neyse iki taraftaki karakterlerin de bir noksanını gözler önüne seriyor Baumbach.

Ve son olarak belirtmeliyim ki hem sinemasal verimlilik açısından, hem Soundtrack algısı açısından inanılmaz iyi bir müzikal bilgisi – kulağı var. (bunu söylerken filmlerinin senaryolarını kendisinin yazması baz alınmıştır) Mesela Squid And Whale’deki Hey You sinopsisi güzel bir örnek, ( ki her Baumbach filminde rastlanabilinecek bir şey) Margot At The Wedding’te de aile içinde, kız kardeş-abla konuşmasında R.E.M., Pixies gibi alternatif gruplar geçiyordu ve sonunda yazıların akmasıyla beraber gelen Donovan – Teen Angel müthiş uyumludur.

Evet aslen, Margot at The Wedding yazmak için başlasam da yazının sonuna geldiğimde fark ettim ki; Baumbach’ ın kariyerine küçük bir göz atma yapmışım(son iki filmini tartmışım) . İlk yazım dolayısıyla eksiklerim konusunda kendimi geliştireceğime ant içer Fırat Aydın ve Efe Karadağlı’ya teşekkür edip iyi günler dilerim…

Author: Onur Yener

Share This Post On

Submit a Comment

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir