Mono – For My Parents

mono


Japon Post-Rock’ının en bilinen ve muhtemelen en büyük ismi Mono yeni albümü For My Parents ile geri döndü. Mono’nun 2009 yılında çıkardığı Hymn To The Immortal Wind ile ses yakınlığı bakımından aynı paralelde diyebileceğim bu albüm Japon dörtlünün geçmişine bir selam niteliği taşıyor.


Albümü basına anlatırken aşağı yukarı şöyle bir açıklama yapmışlardı; “Yıllarca kendimizi aramak için şarkılar yaparken, cevaplardan çok sorularla karşılaştık. Bu soruları cevaplamak için ilerlediğimizde ise aslında köklerimize inmemiz gerçeğiyle karşılaştık.”


Grup, albümü dinlerken gözlerimizi kapatıp bizi biz yapanları düşünmemizi istiyor. Dinledikçe grup elemanlarının aileleriyle yaşadıkları inanılmaz maceralar olduğunu hissedebiliyorsunuz. Bu hissin büyük çoğunluğunu ise titizlikle yazılmış duygusal klasik müzik aranjmanları sağlıyor. Son üç albümdür atmosfer yaratma konusunda neredeyse GYBE! kadar başarılı olduğunu söyleyebilirim Mono’nun.


Aslına bakarsanız bir önceki albümden çok farklı şeyler sumuyor ya da vadetmiyor. Zaten başarılı oldukları durumun üstüne gitmiş grup. Bu formülle güzel şarkılar yaratmış ve bize sunmuşlar. Albümün ağır topu kesinlikle “Unseen Harbor”. 4. sıradaki şarkı tek başına albüm olarak pazarlanıp satılabilirdi. “Biz artık Post-rock’ı geride bıraktık, zincirlerimizi kırdık” diye bağırıyor adeta. Penasız çalınan gitarları, efsanevi davul performansı ve gerginliği kalbimizin en ücra köşelerinde hissettiren bas performansıyla bağımlılık yaratıyor.


Duygu yoğunluğunun bu kadar had safhada olduğu çok az albüm var. Kenarından köşesinden klasik müzik veya post-rock (bu albüm için post-rock tanımı ne kadar doğru o da tartışılmalı) ile ilgileniyorsanız albümü sevmemeniz için hiçbir neden yok.

Author: Anıl Okay

Share This Post On

Submit a Comment

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir