- Matchstick! Soyduğun her yeri yakar mısın?
- Abba dağıldıktan sonra disko kültürü bitmeliydi. Bunun olmasına yardım ediyorum sadece.
2009 yılının bana en güzel hediyesi sanırım. Sonbahar’dan sonra.
Boulder rolünde ortalama filmlerin sabit kötüsü Ving Rhames’i görüyoruz. Yine acımasız fakat kendince ahlâk kuralları olan bir kötüyü oynuyor iri adam. İş arkadaşı ise ateşle oynamayı pek seven ve bunun cezasını yüzünü yakarak çekmiş Matchstick. Heath Ledger’ın Joker performansından etkilendiğini söylemekse yanlış olmaz. Mimiklerinden, o tüm psikopat haline tavrına kadar başka bir Joker olmuş Doug Hutchison.
Yalanlara doymayan kadınımız Evelyn rolünde Elsa Pataky, sanıyorum ki absürdlüklerle dolu filmin en hafif karakteri. Hızlı giden filmin el freni, benim bir filmde ya da dizide en sevmediğim baharat. House’un Cuddy’si gibi.
Ve elbette Malone. Thomas Jane’in canlandırdığı karakter resmen “tutkulu bir gangster”. Bir adamın kalbini göğüskafesinden çıkartması üzerine olsun, ailesinin katledilmesi üzerine olsun hakkında efsaneler dolaşan bir kiralık. Huzurevindeki alkolik annesine giderek yaralarına pansuman yaptırması ile, parçalanmış bir arabadan inip bir barın içki reyonuna ilerleryebilmesi ile tam bir fenomen olma yolunda.
Basit kurgusu, zorlamayan akışı ile “Give ‘em Hell, Malone” Lock, Stock and Two Smoking Barrels gibi, Snatch gibi hızlı, komik, absürd bir film. Kurşun sesleri arasında gülmeye doymuyorsunuz. İlk dakikalarında ortalık kan gölüne dönünce temponun hep bu şekilde gideceğini sanıyorsunuz ama vites biraz düşürülüyor. Beklenmedik diyalogları ise bence filmi bu tam kıvamındaki vasatlığından alıp bir kademe üste taşıyor. Ben filmin The Boondock Saints’i anımsatan gayrıciddi atmosferini çok sevdim ve o ciddi olmak için zorlayan mafya filmlerinin çoğunun da ötesinde konumlandırdım kendimce.
