Hakan Erdoğan Productions’ın, Ramazan vesilesiyle bu yıl ilk kez gerçekleştirdiği “Ramazanda Caz”, Müslüman caz sanatçılarının en büyüklerini ağırlıyor. “Ramazanda Caz”, toplumsal barışın, her şeyden önce aynı kültür ürünlerini paylaşmakla kurulduğunu hatırlatacak.

Toplumsal bağları güçlendiren, ortak yaşamın ve kültürel paylaşımın önemini herkese kendiliğinden hatırlatan barış ayı Ramazanı, her kesimden insanı bir araya getirmesi hedeflenen uluslararası bir müzik festivaliyle kutluyoruz.

‘Ramazanda Caz’; Topkapı Sarayı’nın  I. Avlusu’nun büyülü atmosferinde ve İstanbul’un en çok sevilen açıkhava mekanlarından Arkeoloji Müzesi’nin bahçesinde düzenlenecek sekiz konserden oluşuyor. Festival, dünyaca ünlü Müslüman caz sanatçıları Ahmad Jamal, Anouar Brahem, Abdullah Ibrahim ve Dhafer Youssef’i ağırlayacak. Etkinlikte Türkiye’den de sevilen cazcılar İlhan Erşahin ve Aydın Esen sahneye çıkacak. Esen festivalde, Ramazan temalı ‘Aydın Esen Plays for Ramadan’  başlıklı özel programını seslendirecek. İstanbullu cazseverlerin gayet iyi tanıdıkları bu sanatçılar, bu kez geniş katılımlı konserlerle, her kesimden izleyiciye ve belki de geleceğin cazseverlerine seslenecekler.

Festival kapsamında cazın yanı sıra Dede Efendi de yer alıyor. Günümüzün en iyi eski Türk Müziği yorumcularından Münip Utandı’nın Dede Efendi Ensemble ile Arkeoloji Müzesinde vereceği konser, klasik Türk musikisi meraklıları için az bulunur bir fırsat olacak.

Festivalin son konserindeyse Kudsi Erguner ve topluluğu sahneye çıkacak. ‘Islam Blues’ başlıklı bu konser, farklı müzik formları arasında çalışan sanatçıların dünya kültürüne katkılarını ortaya koymayı hedefleyen ‘Ramazanda Caz’ın son noktası olacak.

2010 Ajansı’nın desteğiyle, ‘Ramazan İstanbul’ etkinlikleri çerçevesinde düzenlenen “Ramazanda Caz”la,  Ramazan’ın ve müziğin tadını çıkaralım.

Festivalin her konserinde dileyenler için ücretli catering servisi iftar saatinde başlayacaktır.

‘Ramazan’da Caz’ etkinliğinin biletleri Biletix gişelerinden ve konser öncesi kapıdan temin edilebilir.

RAMAZANDA CAZ KONSERLERİ:

14 Ağustos Cumartesi : Anouar Brahem Quartet / Arkeoloji Müzesi

17 Ağustos Salı : Ahmad Jamal Quartet / Topkapı Sarayı

18 Ağustos Çarşamba : Dhafer Youssef Quartet / Arkeoloji Müzesi

20 Ağustos Cuma : Dede Efendi Ensemble – Münip Utandı / Arkeoloji Müzesi

21 Ağustos Cumartesi : İlhan Erşahin’s Istanbul Sessions / Arkeoloji Müzesi

24 Ağustos Salı: Abdullah Ibrahim Trio / Topkapı Sarayı

26 Ağustos Perşembe: Aydın Esen Group / Arkeoloji Müzesi

(Aydın Esen Plays For Ramadan)

31 Ağustos Salı: Kudsi Erguner Ensemble ‘Islam Blues’  / Topkapı Sarayı

Tüm konserler saat 21:00’de başlayacak.

29 Temmuz- 8 Ağustos

İstanbul 2010 Avrupa Kültür Başkenti Ajansı’nın desteklediği ve Argos Kültür Sanat tarafından Kadıköy Gitarcafe’nin katkılarıyla düzenlenen İsmet Sıral Yaratıcı Müzik Atölyesi (İsmet Sıral Creative Music Studio, ISCMS), dünyaca ünlü Türk ve yabancı sanatçıların katıldığı birbirinden ilginç tematik konserleri, müzik ustalarıyla genç yetenekleri buluşturan atölye ve seminerleriyle bu yaz izleyici ve öğrencilerin karşısına benzersiz bir içerikle çıkıyor. ISCMS, Santralistanbul’u merkez alarak şehrin farklı mekânlarına yayılan 11 günlük 2010 programında; 8 büyük tematik konser, 23 atölye ve seminer, sanatçılar eşliğinde 7 grup çalışması, 3 konferans ve çeşitli doğaçlamalara yer veriyor.

SCMS 2010, projenin ev sahipliğini üstlenen Santralistanbul’un yanı sıra, Sepetçiler Kasrı, Eminönü meydanı gibi mekânlardaki etkinlikleri ve Boğaz’dan Adalar’a uzanan gezgin atölye ve dinletileriyle de şehrin ruhunu notalara taşıyacak.

Kaynak; ISCMS 2010

Dün gece Harbiye Açıkhava’da Bülent Ortaçgil’in sahnedeki 40. yılını kutladık hep birlikte. Daha önce hiçbir konserde böylesine bir samimiyet görmemiştim. Seyirciler de dâhil herkeste çok yakın hissettiği, çok yakından bildiği birinin özel gününü kutluyormuş heyecanı vardı. Genelleme yapmayı bir yana bırakarak kendim için konuşursam; benim için çok özel bir akşamdı, çünkü ben Bülent Ortaçgil ile büyüdüm. Bu nedenle objektif bir değerlendirme yapmam mümkün değil belki, zaten böyle bir akşam için mesafeli değerlendirmeler yapmak da hiç içimden gelmiyor. Üstelik öyle bir hava vardı ki ne olursa olsun hiçbir hatanın, sorunun da bir önemi yok gibiydi. Hep birlikte onun 40. yılı hatırına “felekten bir gece çaldık” Bülent Ortaçgil’in deyimiyle.

İlk yarısı daha sönük geçse de, konserin ikinci bölümü, özellikle Sezen Aksu’nun sürpriz yaparak gelmesiyle daha bir coşkuluydu. Benim rahatsızlığım Bülent Ortaçgil şarkılarının yakışmayan bazı insanlar tarafından söylenmesi oldu her zaman. Bülent Ortaçgil için yapılan albümden beri. Örneğin Mirkelam, Pinhani gibi kişi ve gruplar altından kalkamıyorlar bu şarkıların. Konser performansları da öyleydi, ama bu gece için aslında hiçbir önemi yoktu da. Çünkü sanki seyircilerden biri bile eline mikrofonu alıp bir şarkı söyleyebilirdi.

Çok duygusal bir akşamdı, kendisi her ne kadar sahneye çıkan herkese, duygusallaşmayın ve beni övmeyin, diye tembihlese de sanırım bu pek de mümkün değildi. Çünkü kendisinden başlayarak herkes pek duyguluydu, (“beni kitleler sevmedi ama siz sevdiniz ya”) her yaştan seyirci ise çok heyecanlı. Benimse tüylerim hep diken diken. Konseri sahnedeki sanatçıların ve seyircilerin birlikte söylediği “Benimle oynar mısın?” ve “Olmalı mı olmamalı mı?” ile bitirdiler. Ancak ellerimiz patlayana kadar alkışlayarak bis yaptırdık. Belki ne isterseniz çalayım dediğinde “Şık Latife”den daha şık bir şarkı isteyebilirdik, -aynı şarkıları 40 yıldır çalmaktan çok yoruldu – ama Erkan Oğur ile birlikte “Şık Latife” de başka bir şeye dönüştü. “Ne kelime dağarcımız ne de Türkçeyi kullanma yeteneğimiz yeter Bülent Ortaçgil’i tarif etmeye” diyen Serhat Ersöz ve Akın Eldes’e hak veriyorum. Böyle bir geceyi de tarif edecek söz yok. Gürol Ağırbaş’tan ödünç alarak söyleyeyim 40 yılda bir olurdu böyle bir şey ve orda olduğum için çok mutluyum.

Dün gece Kuruçeşme Arena’dan Massive Attack geçti. İki sene önce yine 13 temmuz günü harika bir konser deneyimi yaşamıştık, o gece için “bir doğa olayı” demiştim, şimdi artırıyorum “toplumsal bir olay, adeta bir uyanış” oluyor Massive Attack konserleri.

Pek sevdiğim Martina Topley Bird’ü öncü kuvvet olarak yolladılar, küçük ama müthiş bir müzik ziyafeti sundu, kendi kendisiyle düet yaptı, 15 yaşında bir gitaristi eşlik etmesi için sahneye çağırdı ve enteresan bir Karmacoma dinlememizi sağladı. Saat ona yaklaşırken Martina güzel Türkçesiyle “görüşürüz” dedi ve sahneyi Massive Attack’a bıraktı. Enerjisine ve danslarına kurban olunacak adam 3D, ayaklı karizma Daddy G, yaşayan en önemli müzik adamlarından, “Angel”daki o vokali nasıl yaptığını hala anlayamadığımız Horace Andy ve grubun hepsi birbirinden harika diğer elemanları ile muhteşem bir konser yaşadık. (On kişi falan oluyor sahnede.)

Yeni albüm ağırlıklı olsa da eski klasikleri de çaldılar, her zamanki gibi iyi hazırlanmış bir setlist vardı. Martina Topley’in Teardrop’u epey farklı gelse de bence güzel bir düzenleme olmuştu, ayrıca bu konser Heligoland’in ne kadar harika bir albüm olduğunu da tekrar vurguladı. Kuruçeşme Arena’yı baştan sona dolduran dinleyiciler şarkıların tamamına kısa sürede hakim olmuşlar, bu bile albüm için çok önemli bir başarı. Gecenin doruk noktalarından olan “Atlas Air” aslında tam bir konser parçasıymış, onu da öğrenmiş oldum.

Politik mesajlar konusunda hiçbir zaman korkak davranmayan grup dün gece de United Visual Artists sayesinde artık bir efsane olan panelleriyle müziğin sadece müzik olmadığını kanıtladı. Meksika körfezine sızan (akan!) petrol, dev firmaların kazançları karşısında küçük adam balıkçılar, azalan balık popülasyonu, karşılaştırmalı gözaltı süreleri, kişi başına düşen milli gelir, yasak krallık Youtube, “vatandaşının güvenliğini sağladığını” söyleyen İsrail, “bağımsız araştırma komisyonu” isteyen ve Safe From Harm’ı Mavi Marmara’da ölenlere adayan Massive Attack! Ayrıca ülkemizde her dakika yenisi yaşanan, son dönemlerin en büyük acısını Siirt’te yaşadığımız “tecavüz” skandalı ile ilgili olduğunu düşündüğüm sözler… Tüm bunlar yaşanırken tekrar tekrar bize sunulan “Şahan Gökbakar’ın sevgilisi, Yalın’ın aşk kaçamağı, Demet Akalın yönetmen koltuğunda” gibi saçmalıkları da tüm netliği ile görmemizi sağladılar. Burada “söylediler de ne oldu, millet güldü eğlendi” diye çıkışanlar elbette ki olacaktır, ama özgürlükle ilgili yaptıkları alıntıda “özgürlük, başkalarına duymak istemediklerini söyleyebilmektir” diyordu, bu eleştiriyi getirenlerin biraz daha düşünmeleri gerekiyor sanırım.

Bu deneyimin tarifi pek mümkün değil açıkçası, yaşamanız gerekiyordu. Hatta bence herkesin en az bir kez Massive Attack konseri izlemesi gerekiyor, resmen daha temiz, arınmış bir insan olmanıza katkıda bulunuyorlar. İki sene önce de böylesine heyecanlı çıkmıştım konserden, şimdi de heyecanımda en ufak bir azalma yok, hatta daha da arttı diyebilirim. Böylesine büyük, harika, “yaşanan hayata karşı sorumlu” muhteşem bir grup Massive Attack, her sene gelsinler, her sene gidelim..

Imogen Heap, Frou Frou zamanlarından bildiğim ve takip ettiğim bir vokaldi. Aslında “solo heyecanım” olmadı kendisine karşı ancak sesi, hali ve tavrıyla her zaman “olumlu” yaklaştığım bir müzik insanıydı. Bu yaz İstanbul Caz Festivali’nin pek sevdiğim “Yeni Ozanlar” kategorisinde sahne almak üzere İstanbul’a geleceğini öğrendiğimde sevindim, gitmeye karar verdim ve günü geldiğinde ver elini İstanbul Modern.

Tam vaktinde sahneye çıktı Imogen, gayet güzel ve eğlenceli gözüken sahnesinde (Ağacı ve piyanosu harikaydı!) dinleyici ile sürekli sohbet halinde şarkılarını söyledi, hikâyeler anlattı. Genel olarak ortalamanın üzerinde şarkılar yapıyor, bu şarkıların hikâyelerini de hiç sıkılmadan anlatması, dinleyiciye zorlama bir ilgiden daha fazlasını göstermesi çok güzeldi. (Böyle bir konser olacağını tahmin ediyordum) Frou Frou’dan bildiğim Let Go’nun akustik versiyonu benim için müzikal açıdan gecenin doruk noktasıydı, Just For Now’da ise işi bize bıraktı, pek başarılı olduğumuz söylenemez! (Çok başarısız da değildik ama, elimizden geldiğince) Fazla kalmadı sahnede, ezan konusunda uyarmışlar sanırım ki yatsıdan hemen önce bitirdi.

Çok iyi gruplar ya da harika müzisyenler konserlerde eriyip gidebiliyor, konser performansı belki de bu sanatın en önemli noktalarından birisi. Müzikal açıdan çok farklı olsalar bile iki grubu (ya da müzisyeni) konser performansı ile kıyaslayabiliyorsunuz, aslında bu da bir çeşit haksız rekabet doğuruyor. Imogen Heap, enerjisi, sahnesi ve hikâyeleri ile benden tam not almayı başardı, konser motivasyonumu da artırdı. Kendisine ne kadar teşekkür etsem azdır, aklımın bir köşesinde her zaman hazır bekleyen “yine gelse yine giderim” listeme tepeden giriş yaptı.

Son olarak mekan hakkında yazmazsam olmaz;

17. İstanbul Caz Festivali mekan olarak İstanbul Modern’i kullanmaya karar verdiğinde kızmıştım. Açıkçası “İstanbul Modern” daha önceki Blonde Redhead tecrübesi yüzünden pek sevmediğim bir mekan. Kötü ses sistemine, bir de grubun isteksiz ve heyecansız performansı eklenince kabus gibi konser olmuştu, bu yüzden mekanı duyunca korktum. Ama bu kez, belki de Imogen Heap’in özeni ve dikkati, biraz da gelişen ses sistemiyle gayet güzel bir organizasyona imza attılar, benim için şaşırtıcı oldu. Yine de bu mekanın -özellikle arkada kocaman bir gemi ile boğaz suları da kapalıyken- konser atmosferine ve müzik ruhuna pek yakışmadığını düşünüyorum, daha az kullanılması yerinde olur.

Not: Konserin etkisiyle olsa gerek bol bol parantezli, konuşur gibi yazdım, biz Imogen’ı böyle sevdik, siz de beni böyle seversiniz umarım.

Fotoğraf: Ozan Eicher

Yann Tiersen konser haberini aldığımda yine çok sevindim, bundan dört-beş sene önce de nasıl bir şey izleyeceğimi bilerek gittiğimden yine herhangi bir boş umuda kapılmadan, sadece bu müzikal dehayı izlemenin keyfini çıkartmak için biletimi aldım, her ne kadar olumsuz tepkiler almış olsa da konser beklediğimden de güzel oldu.

Yann Tiersen daha önceden de çok kez belirttiğim gibi Amelie sonrasında adeta “Nikah Masası sonrası Ümit Besen sendromu” yaşıyor. Eminim ki “keşke yapmasaydım” düşüncesi de aklında bir yerde sürekli duruyor. Bu yüzden aslında o albüme verdiği (evet onların çoğunu daha önceden yapmıştı) parçalara inat daha sert ve agresif bir müzik yapıyor, özellikle de sahnede, yani Yann Tiersen Band ile sahne aldığında çıkarttığı sesler zaman zaman post rock kıvamına ulaşıyor. Bu durumda doğal olarak Rock geçmişini bile bilmediğimiz bir sanatçının “Post-Rock” deneylerini görünce ürküyoruz, ancak ufak bir tavsiye, keyif almaya bakarsanız orada da çok güzel şeylerin saklı olduğunu görebilirsiniz. Gitarı, kemanı, melodikasıyla da çok güzel Yann Tiersen, akordeon ve piyanosunu evde bıraktığında da pek tabii ki en yakın arkadaşımız olabilir, en azından benim oluyor.

Yakın arkadaşım Yann’a gelen bir başka tepki de sahnede seyirciyle neredeyse hiç diyalog kurmaması ve “işime bakarım” havasında bir konser vermesi olmuş. Buna da katılmadığımı belirteyim, kaldı ki daha önceki Türkiye deneyiminde önünde koltuklarda oturan Yann’dan bihaber klasik müzik izleyicisi (dinleyici olmadığını önemle belirtiyorum!) ve arkasındaki perdede birazdan başlayacak Amelie bulan bir adamdan ben bir daha ülkemize gelmesini bile beklemezdim. Bu bile bize hala “sıcak” olduğunun göstergesi. Sahnede bir Fransız kadar sıcak, yine daha fazlasını beklemeniz hata. Ayrıca maçın skorunu sordu ve eğer işine böyle bakıyorsa, biz hiç tutmayalım zaten..

Şu konserin içinde özellikle herkesi mutlu edecek bir Le Quartier anı var ki sadece o eşsiz an için bile “konsere gittiğime değdi” diyebilmeli herkes. Yann Tiersen yine geldi, yine ilk bilet alanlardan oldum, eskiye çektiği çizginin ötesini izleyip çok beğendim, Dust Lane albümünü de heyecanla bekliyorum, yine gelsin yine gideceğim.

Son olarak mekan olan Küçükçiftlik Parkı hakkında konuşmam gerekirse, genelde metal müziğe ev sahipliği yaptığı için çok iyi bilmediğim bir yerdi, ancak gayet konser yapılabilecek, kendi çapında fena sayılmayacak bir mekan olmuş, ayrıca ulaşım da kolay. Ancak üçte biri doldu ama Dünya Kupası Finali ile aynı zamanda olmasının da etkisi boldu.

Fotoğraf: Erdal Mahir Curan

Dünyanın en önemli piyanistlerinden biri kabul edilen ve hayatı Oscar ödüllü Shine filmi ile beyaz perdeye aktarılan David Helfgott, Rahmaninov’un 3. Piyano Konçertosunu çalmak için yeniden İstanbul’a geliyor.

Bu eseri kusursuz çalabilen birkaç müzisyenden biri olan Helfgott’la ilgili pek çok hikaye anlatılıyor. Bu mitlerin en önemlisi ve beni en sinirlendireni ise 3. Piyano Konçertosu’nu çalmak için akıl sağlığından olduğu ve bu eser uğruna 12 yıl tedavi görmesine sebep olan şizofreni hastalığına yakalandığı haberi.

Ürününü allayıp pullamayı ve onun üzerinden -hangi yolla olursa olsun- rant sağlamayı iyi bilen pazarlamacılar, Helfgott’a da bu süslü ve acıklı hikayeyi uygun görmüşler. Bense ne haber metinlerinde “şizofren piyanist Helfgott” ifadesine gönül rahatlığıyla yer verebilen medyayı, ne de değerli piyanistin eşi basın açıklamasında “David konçertoyu çalmaya çalıştığı için hasta olmadı, hastalığının bir çok nedeni var” dediği halde, bunu böyle lanse etmekten hoşlanan organizatörleri anlıyorum.

Ünlü piyanistin tatlı eşi Gillian Helfgott, kocasının bu konçertoyu seçme sebebini “zoru sevmesi”ne dayandırırken, onun müzik sevgisini ve konserlerinde piyano çalarken konuşma huyunu ise şöyle açıklıyor:  “David müziği sesli bir şekilde dile getiriyor. Çaldığı müzikle insanların kalbine dokunuyor. Müziğini ve sevgisini herkesle paylaşmak istiyor.”

Ben kendisinin Youtube videoları dışında canlı bir performansını izlemiş değilim. Ama dahiliğin getirdiği o azmi ve daha da önemlisi büyük acılar çekmiş olmanın kazandırdığı o saflığı, Helfgott’un gözlerine baktığımda, ellerini izlediğimde hissedebiliyorum. Dış dünyadaki tüm kötülüğü içine çekip, dışarıya sadece güzellik dağıtmaya çalışan bir müzik kutusuna benzetiyorum onu. İster Rahmaninov’u konuştursun, isterse ninni çalsın, onun elinde dile gelecek olan piyanoyu her türlü dinlemek isteyeceğimi biliyorum. Çünkü salt müziğini ve sanatkarlığını değil, hakkındaki asparagas hikayeleri hiç değil, karısının ondan ve sanatından sevgiyle bahsedebilmesini, evde bulaşık yıkayan ve yatakları toplayan normal adam olabilmesini, o besteyi her çalışında coşkuyla dolabilmesini, şen kahkahasını, acılarının üstesinden gelme gayretini, hastalığını bir şeylerin bahanesi etmeyişini seviyorum.

Neyse ki 6 Nisan’da Aya İrini Müzesi’nde gerçekleşecek konserin biletleri kısa sürede tükenince, 8 Nisan tarihli bir konser daha organize edildi. Gerçi geçen sefer geldiğinde de aynı şey olmuştu, o yüzden böyle bir hamle bekliyordum. Yine de kendisine eşlik edecek olan 70 kişilik İstanbul Devlet Senfoni Orkestrası’ndansa, onunla bir ikindi çayında bir araya gelmeyi ve bir yandan sohbetine ortak olup diğer yandan müziğine kulak vermeyi yeğlerdim.

David Helfgott
Mekan: Aya İrini Müzesi
Tarih: 06.04.2010
Saat: 21:00

Mekan: Lütfi Kırdar UKSS
Tarih: 08.04.2010
Saat: 20:30

Ayrıntılı bilgi için: www.biletix.com

Bant bir süredir Converse sponsorluğunda bağımsız müzik dinleyicilerini tatmin eden güzel konserlere imza atıyor. İyi müzik yapan ancak arkasına geniş kitleyi alamayan müzisyenleri, mülayim ve sempatik mekânlarda konuk ederek az ve öz kitleleri ile buluşturuyorlar. Niyetleri her zaman iyi, ancak doğal olarak tüm konserler harika geçmiyor. Bazen o “sempatik” mekânlar sorun oluyor, bazense gelen grup kayıtlarını aratıyor, bazense dinleyici ilginç olabiliyor. (Çoğu zaman bu üçüncü “bazense” grubunu ben yaratıyorum)

26 Ekim gecesi Indigo sahnesinde bu kez Songs Ohia olarak bildiğimiz Jason Molina’nın müzik kariyerine devam ettiği grup olan Magnolia Electric Co. vardı. Songs Ohia ile tanıdığım ve kafamdaki “yalnız ve güzel adamlar” kategorisine dâhil ettiğim Jason Molina Lioness albümü ile sağlam bir müzik adamı olduğunu bana kanıtlamıştı, ancak grubun tarzı ve adı değişip Magnolia Electric Co. olduğunda durum da değişti. Açıkçası Fading Trails hariç bu grubun ortaya çıkarttığı şeyleri çok sevdiğimi söyleyemeyeceğim. Fading Trails, Songs Ohia albümlerine oldukça benzeyen iyi bir albümdü ancak onun heyecanıyla dinlemeye giriştiğim diğer eserler ve özellikle son albüm Josephine grup hakkındaki pek de olgunlaşmayan o saf görüşlerimi negatif yönde değiştirdi. Yine de konser haberini aldığımda özellikle Molina’nın nasıl bir insan olduğunu daha yakından görmek ve yıllarca yazdığım blogumun isim babası ile aynı ortamda bulunmak için bilet alırken fazla düşünmedim. (7th St. Wonderland)

Konser hakkında söyleyebilecek fazla bir şey yok aslında, bu yazı da bir konser inceleme yazısı sayılmaz. ancak yine de ortamı kısaca özetlemem gerekirse;

Şapkalı çocuk, genç sevgilisi olan ortam adamı yaşlı amca, büyük çerçeveli gözlüğü olan kız ve pantolon askısı kullanan çocuk konserdeydi ve ideal bir “alternatif müzik” konser kadrosu vardı. Sigarasız ortamın güzelliğinden olsa gerek Indigo tüm küçüklüğüne rağmen biraz havadar bile göründü ve konser uygun şartlar oluşunca 10 dakika gecikmeli olarak başladı. Jason Molina beklediğimden oldukça farklıydı, ben daha çok genç ve atik olduğu zamanları dinlediğimden ve videoları ile ilgilenmediğimden “neşelenmeye çalışan üzgün adam” görünüşünü üzerinde taşıyan bu adam için birazcık üzüldüm. Grup ise benim için tam bir hayal kırıklığıydı. Basçı ve klavyeci “Sofisticated fuck princess please leave me alone” tadında takılan ikiliydi, davulcuyu ise kucağına kedi vererek Georges Perec diye Mephisto’ya imza gününe götürecektim, kim ne kadar yerse artık.. Gitarist Jason Groth ise metal gruplarında bile iş bulamayıp son olarak Molina’ya sığınmış gibi duruyordu, hele ki kendinden geçtiği anlarda ben de kendimden geçtim, çıktım kendimden dışarı, iyi niyetimden bile kendisi için vazgeçtim..

Aslında bu grubu sevenler için güzel bir konser olabilir ancak ben Jason Molina’yı yalnız adamken ve elektro gitarı yokken daha çok seven bir insan olarak sahnedeki müziğe çok yabancı kaldım. Sahnede kendinden geçen o gitaristi ve o “fazla sesli” elektro gitarları duydukça ürperdim, canım sıkıldı, Molina’m yıkıldı. Konserden erken kaçtım ve çıkar çıkmaz bazı insanların bile isteye “eski” ve “yalnız” kalmalarının daha iyi olduğuna karar verdim. Jason Molina da benim için o insanlardan birisi. Elektro gitar ve heyecanlı arkadaşlar ona pek yakışmıyor. (En azından ben yakıştıramıyorum) Bu tarz adamları sohbet ortamında akustik konserlerde dinleyeceğimiz günler umarım gelecek, o zaman Molina ile tekrar buluşacağız.

Yazı bitti, bunlar sadece yazı notları: Artık bu tarz grupları oluşturan “diğer” elemanların farklı olmasını talep etmek en doğal hakkım sanırım. Devendra Banhart konserinden sonra Magnolia Electric Co. konserini de izleyenler ne demek istediğimi çok iyi anlayacaklardır. Grup elemanları Devendra’da Fatih döneminin İspanya’sından gelmiş gibiydiler, Molina’nın arkadaşları ise biraz daha Fransız İhtilali’ne yakınlar.

İlk ve şimdiye kadarki tek albümleriyle kendilerine has bir kitle oluşturan ve ağızlara marş olan bir şarkı yapmayı başaran Fransız grup The Dø dün gece Radyo Eksen organizasyonuyla Yeni Melek sahnesindeydi.

Radyo Eksen genelde Yeni Melek sahnesini tercih ediyor. Daha önce de Helldorado’lu yaş günü kutlamaları dâhil birçok organizasyonu burada gerçekleştirmişlerdi. Yeni Melek biraz yenilenmiş, son gittiğim konserde ses ile ilgili çok fazla sıkıntı yaşanmıştı ama sanırım biraz daha geliştirmişler kendilerini. Yine de “harika” diyebileceğimiz bir konser alanı değil, oldukça havasız ve sigara dumanı resmen sahneye doğru yükselen bir bulut şeklini alıyor.

Dün iki ön grup vardı, Monopop ve The Revolters. Ön gruplar genelde yorucu oluyorlar, o yüzden de geç çıktım ve Monopop’un performansını tamamen kaçırdım, The Revolters’ın da son 5-6 şarkısını dinleyebildim, sonuçta keşke daha geç çıksaydım dedim. The Revolters tam anlamıyla İngiliz indie gençliğinin ülkemiz kopyası gibi, yalnız vokalleri neredeyse hiç duyulmuyor, 4 şarkı dinleyip hangi dilde söylediklerini bile anlayamamam sanırım her şeyi açıklıyor. Sonuçta ön grup olarak pek iyi bir tercih olmadıklarına karar verdim ve The Dø gelene kadar sessiz sakin bekledim.

The Dø iki kişilik bir grup ama konserde bir davulcu eşlik ediyor. Sahneye Türk bayraklı tişört ile çıkan Dan Levy ve fesli davulcu ile aslında performansın nasıl olacağını aşağı yukarı anladım. Yeni grupların konserlerinde yaptıkları tüm acemilikler The Dø’da toplanmış gibiydi. Arada sahneye çıkan ve üzerinde “hadi bağırın biraz” yazan bir pankart taşıyan garip adamla birlikte performanstan tamamen umudu kestim. Tamam Olivia şirin ve Bat For Lashes makyajı yapmış ama yine de kurtarmadı durumu. Hatta ilk iki şarkıyı dinledikten sonra “ben bu grubu neden dinliyorum ve benim burada ne işim var” diye ciddi ciddi düşündüm.

Konserin ortalarına doğru durum biraz daha toplandı ve en azından şarkıların farklı versiyonlarını dinleyerek yeniden ortama adapte olabildim. Yanılmıyorsam iki yeni şarkı ile Song For Lovers hariç tüm beklenen şarkıları da çaldılar. Herkesin dilindeki şarkıları Stay (Just a Little Bit More) bise geldiklerinde tek bir gitarla çalındı ve vokal olarak iyi bir seyirci vardı, konser kapanışına doğru gelen “Aha” da iyi oturmuştu.

Belki son zamanlarda izlediğim konserlerin ihtişamından belki de gerçekten çok iyi bir konser olmamasından dolayı beklentilerimi karşılayamadı The Dø konseri. Zaten grup çok yeni ve tek bir albümleri var, tüm acemilikleri de sırtlarına yüklenip yeni bir ülkeye gelmişler, aslında pek bir şey beklememek lazım. Alternatifsiz bir cumartesi gecesinde, olduğu kadar iyi bir eğlenceydi, The Dø görmüş olduk diyeyim..