Charlie Brown: Çizgi karakter aleminin bahtsız bedevisi. Hain Lucy’nin tuttuğu topa bir türlü vuramayan, hoşlandığı Kızıl Saçlı Küçük Kız’a hiçbir zaman açılamayan, minikler baseball liginde sonunculuğa demir atmış takımın kaptanlığını üstlenen tombik suratlı anti kahraman. Ecnebilerin deyimiyle baştan ayağa “loser”. Ne arkadaş ortamında dikkat çekmesine neden olacak bir karizması var, ne de içini dökebileceği bir kız arkadaşı. Kafasında ikamet eden üç beş tane saç teliyle oynayamaz bile. “Tarama engelli”dir Charlie Brown ve işin garibi babası bir berberdir. Charlie öyle şanssızdır ki günün birinde kazandığı heceleme yarışmasının ödülü “Beş ücretsiz saç kesimine” dönüştürülür. İyi de Charlie’nin kestireceği saçı yok ki! Charlie’nin başına gelen talihsizlikler saymakla bitmez. Cadılar Bayramı’nda arkadaşlarıyla birlikte şeker toplamaya çıktığı bir akşam, herkesin torbasına çeşitli şeker ve çikolatalar atılırken, Charlie’ninkine hep taş denk gelir.

Daha önce sayı bile alamadıkları baseball karşılaşmalarının birisinde kazanmaya çok yakındırlar. Vuruş sırası Charlie’dedir. Yerini alır, vuruş için hazırlanır. Top gönderilir, Charlie’nin tüm gücüyle salladığı sopası, çarpıştığı topu metrelerce öteye fırlatır. Charlie şaşkındır. Arkadaşlarının çığlıklarıyla beraber koşmaya başlar. Hiç susmayan iç sesiyle birlikte sahayı dolaşmaya başlar. Her taşın üzerinden geçişinde de bir sonrakine gidip gitmemek konusunda tereddüt eder. Son köşeyi de dönüp kaleye doğru tüm gücüyle koşturduğu sırada rakip takımın oyuncuları topu tutucuya gönderirler. Böylece Charlie koşusunu tamamlayamadığı için sayı yapamaz. Yani maçı kıl payı kaybederler. Charlie olduğu yere yığılıp kalır. Arkadaşları destek olmak yerine Charlie’yi aşağılarlar. Onun ağzından ise mottosu diyebileceğimiz şu sözcükler dökülür: “Merhamet!”

Platonik aşıktır Charlie. O kadar utangaç ve çekingendir ki hiçbir zaman açılamaz. Kıyamet kopar da Charlie duygularını açıklayamaz. Gönlünü kaptırdığı Kızıl Saçlı Küçük Kız’ı (Little Red Haired Girl) güç bela evinde vereceği partiye davet eder. Kızıl Saçlı Küçük Kız’a neler söyleyeceğini kurgularken terasta uyuyakalır. Uyandığında da O’nun partiye geldiğini fakat bir süre önce gittiğini öğrenir ve her zamanki gibi büyük bir hayal kırıklığı yaşar. Kızıl Saçlı Küçük Kız’a açılmak için provalar yaptığı başka bir zamanda ise cesaretini toplaması biraz uzun sürer. Buna bağlı olarak okul otobüsünü kaçırır ve okula gidemez. O gün okulun son günüdür. Araya yaz tatili girer. Charlie yine kıza açılamamıştır.

Charlie o kadar şanssızdır ki dayak yiyecek olsa eşek sudan hiç gelmezdi. Charlie bir fil olsa küçük yaşta foseptik çukuruna düşerdi ve onu oradan çıkardıklarında üzerine sinen koku yüzünden annesi tarafından evlatlıktan reddedilirdi. Charlie kelime olsa çok nadir kullanılırdı. Cümle olsa noktası konmazdı. Zar olsa hep yek gelirdi. Sinema filmi olsa ikinci haftasında vizyondan kaldırılırdı.

Charlie Brown’la, daha doğrusu Charles Schultz eseri olan Snoopy ile ne zaman tanıştığımı hatırlamıyorum. Fakat “Charlie Brown” deyince “gup gup” diye yanan sobanın arkasına kıvrılmış Snoop’yi izleyen görüntüm geliyor aklıma. Oya Küçümen’in seslendirdiği Charlie Brown siyah zikzaklı sarı tişörtüyle beyaz camda boy gösteriyor ve benim içim ısınıyor. Linus, “Lucy haklı. Tanıdığım tüm Charlie Brown’lar içinde en Charlie Brown olan sensin” diyor ve benim yüzüme kamyon tekeri kadar kocaman bir gülücük yerleşiyor.

Charles Schultz’un sade çizimleriyle yarattığı dünya renkliydi. Karamsarından kurnazına, müzisyeninden pasaklısına, “inek”inden safına her türlü karakter vardı Peanuts evreninde. Charlie Brown, Snoopy, Lucy, Linus, Petty, Sally, Marcie, Schroeder, Pig-Pen, Woodstock… Hepsi ayrı kafadandı. Charlie Brown karamsar, şanssız, saftı. Kulübesinin üzerinde yatmasıyla ünlü Snoopy söz dinlemez, başına buyruk, hayalperestti. Yaramazlık konusunda kendisinden pek de aşağı kalmayan Woodstock ile tozu dumana katar, Red Baron ile kapıştığı hayallere dalar ve tarihi olaylara tanıklık ederlerdi. Lucy kurnaz ve sinir bozucuydu. Aynı zamanda Charlie’nin baş belasıydı. Mavi battaniyesinden ayrılmayan Linus, grubun diyalektiğe en yatkın ismi olsa da Büyük Balkabağı’na, onu önümüzdeki Cadılar Bayramı’nda bahçelerine davet ettiğine dair mektup yazacak kadar saftı. Kafadan kontak Petty, Charlie’ye Chuck diyen tek kişiydi ve ona alenen asılıyordu, ama Charlie oralı bile olmuyordu. Şirin mi şirin Sally, abisi ne kadar karamsarsa o kadar pozitifti. Cadılar Bayramı’nı balkabağı tarlasında geçirecek kadar kesikti Linus’a. Piyanist Schroeder grubun en karizmatik üyesiydi. Beethoven hayranıydı ve Lucy’nin platonik aşkıydı. Lucy’nin de aşkı bir Peanuts klasiği olarak karşılıksızdı.

Alman bir babayla Norveç asıllı bir annenin tek çocuğu olarak dünyaya gelen Charles Monroe Schulz, ailesinin desteğiyle erken yaşlarda çizmeye başlıyor. İlkokulda iki yarım dönem birden atlayan Schulz utangaç ve çekingen tavırlarıyla dikkat çekiyor. Mesela kimse alınmasın diye sevgililer gününde annesinin zoruyla herkese kart getiriyor. Fakat sınıfın önünde onları kutuya atmaya utandığı için hepsini geri götürmek zorunda kalıyor. İki yarım dönem birden atlamasıyla birlikte liseye yaşıtlarından önce başlıyor. Utangaçlığını hala üzerinden atamamış olan Schulz çizmeye devam ediyor. Ağırlıklı olarak köpek resimleri çiziyor ve kendisine hediye edilen Spike isimli köpeğe çizimlerinde bolca yer veriyor. Çengelli iğne, traş bıçağı gibi enteresan şeyler yediriyor Spike’ye. Ve bu çizimleri Barney Google’ın Spurk Plug isimli köşesinde yayınlanıyor. Lisedeyken, o zamanlar “Federal Schools” olarak bilinen, sonraları “Art Instruction Schools” olarak anılan bir kuruma üye oluyor. Schulz’un çizimleri lise hayatının bir bölümünde okul yıllığına kabul edilmiyor. Eğitim hayatından sonra orduya katılan Charles Schulz, İkinci Dünya Savaşı’nda yer alıyor. Askerden döndükten sonra lise döneminde kayıt olduğu Art Instruction School’da öğretmenlik yapmaya başlayan Schulz, burada Kızıl Saçlı Küçük Kız’ın ilham kaynağı olan Donna Johnson’la tanışıyor. Ondan oldukça hoşlanan Schulz açılmaya fırsat bulamadan, Donna başka birisiyle evlenmeye karar veriyor. Gördüğümüz gibi Schulz da Charlie gibi kızlar konusunda oldukça şanssızmış. Schulz eğitmenlik yaptığı dönemde katolik bir dergiye de çizimleriyle katkıda bulunuyor. “Acaba dergiyi bırakıp sadece eğitmenlik mi yapsam?” diye düşündüğü bir dönemde ilk çizimleri 1947’yle 1950 arasında Li’l Folks’ta yayınlanıyor. Charlie Brown ismine ise ilk kez Li’l Folks’ta yayınlanan çizimlerde rastlıyoruz. Burada bir de Snoopy’ye benzeyen bir köpek var. 1948’de Saturday Evening Post’a yedi bölümlük çizgi bant satmayı başaran Schulz’un işleri açılıyor. Li’l Folks’ta yayınlanan en iyi çizimleri United Feature Syndicate’te yayınlanmaya başlıyor, köşenin ismi de 2 Ekim 1950’de Peanuts (Fıstıklar) olarak değiştiriliyor. Söylentiye göre Schulz ölümüne kadar bu isimden hiçbir zaman hazzetmiyor. Peanuts zamanının en popüler çizgi bantlarından birisi oluyor ve hemen herkes tarafından çok seviliyor. Spora düşkünlüğüyle tanınan Schulz zaman zaman It’s Only a Game’e sporla ilgili çizimler de yapıyor. Fakat Peanuts’a daha fazla vakit ayırabilmek için It’s Only a Game’i bırakmak zorunda kalıyor. Charles Schulz, Peanuts’ta büyük ölçüde kendi yaşamından esinleniyor. Charlie Brown ile kendi yaşamını karşılaştırırsak şu benzerliklere rastlıyoruz: Schulz’un da köpeği vardı. Spike ismini verdiği köpeğin cinsi pointer, Snoopy’ninkiyse beagle. Ayrıca Snoopy’nin bazı bölümlerde konuk olan abisinin ismi de Spike. İkisinin de annesi ev hanımı, babası berber. Charlie de Schulz gibi kızlar konusunda başarısız. Charlie’nin hiç sevgilisi olmadı. Schulz’un da öğrencilik hayatı boyunca hiç sevgilisi olmamıştı. Charlie de Schulz gibi buz pateninde çok iyiydi. Schulz buz sporlarını o kadar çok seviyordu ki ileriki yaşlarında Redwood Empire Ice Arena adını verdiği bir buz pisti açıyor. Burada buz hokeyi turnuvaları düzenliyor ve buz hokeyine katkılarından dolayı ödüller alıyor.  Peanuts ile Schulz arasındaki benzerliklere dönecek olursak Linus ve Sally, Schulz’un çok yakın arkadaşlarıydı. Peppermint Patty ise anne tarafından Patricia Swanson adlı kuzeniydi.

“Çocuklukta korku ve endişe yoktur” sözünün tam tersini savunan Schulz’un ufak karakterleri, yetişkinler gibi sürekli anksiyete, sinir, umutsuzluk ve kendine güvensizlik yaşarlar. Schulz’un dünyasında yetişkinlere yer yoktur. Çünkü onlar zaten büyümüş de küçülmüş gibidirler. Snoopy’de yetişkinlerin yüzlerini hiç görmeyiz. Sadece ayakları veya vücutlarının bazı uzuvları görünür. Sesleri ise hiç duyulmaz. Nadiren konuştukları sırada sadece deforme olmuş sesler çıkartırlar.

Schulz’un karakterlerinin postmodern dünyasında kaybetme ve reddedilme sık rastlanan şeylerdir. Ama yine de onlar için hayatın anlamı “ertesi günün daha iyi olacağını ümit ederek uyumaktır.” Ertesi gün gerçekleşmeyen dilekleri, karşılıksız aşkları da beraberinde getirir. Fakat, yetişkinlerin tersine bu çocukların umutları hiçbir zaman yok olmaz. Lucy, Schroeder’in aşkına karşılık vereceğine dair umudunu hiçbir zaman yitirmez, Charlie Brown her baseball karşılaşmasında o özel son koşuyu bu sefer gerçekleştireceğine emindir. Ve bunu sadece bir kez başarır. 1993’te yayınlanan bir bölümde Schulz kazanmalarına izin verir. Bu Peanuts tarihinde bir ilktir.

Charles Schulz’a geçirdiği kalp krizinden sonra yapılan tetkiklerde bağırsak kanseri teşhisi konuluyor. Kemoterapi ve artık çok iyi görememesi nedeniyle 14 Aralık 1999’da emekli olduğunu duyuran Schulz, “En başından beri daima 80 yaşıma kadar çizmeyi hayal etmiştim, ama bu şans elimden alındı” diyor. 12 Şubat 2000’de hayata gözlerini yuman Schulz’un insanlığa en büyük katkısı olan Peanuts karakterleri vasiyeti üzerine başkası tarafından çizilmiyor. Vasiyetinde “Peanuts’taki karakterler kalabildiğince özgün kalsın ve üzerlerine başka çizim yapılmasın” dediği belirtiliyor. 1984 yılında 75 dile çevrilip, yayınlanmakta olan 2000’den fazla gazeteye satılarak Guinnes Rekorlar Kitabı’na giren Peanuts şimdilerde sadece Schulz’un anısına saygı göstermek amacıyla noellerde yayınlanıyor.

Schulz’un vefatından bir süre sonra Abd’de yayınlanan “Schulz and Peanuts” adlı biyografi tartışmalara sebep oluyor. Schulz, 78 yıllık hayatının anlatıldığı kitapta yalnız, mutsuz ve acı çeken birisi olarak lanse ediliyor. Sanatçının eski eşi Jean Schulz, David Michaelis’in kitabının Schulz’un melankolik ruh halini haddinden fazla abarttığı yönünde açıklamalar yapıyor. Kitaba göre sanatçının annesini 20 yaşındayken kaybetmesi, babasının ise kriz döneminde evine para götürmeye çalışan bir berber olması Schulz’u etkiliyor. Ayrıca Schulz’un saçlarının babası tarafından gülünç bir hale sokulması, sürekli horlayan babaannesiyle aynı odada uyuması, okuldaki serserilerden ödünün kopması ve kızlarla bir türlü doğru düzgün iletişim kuramaması nedeniyle karamsar bir ruh haline büründüğü kitabın diğer iddiaları arasında.

Schulz hakkında yayınlanan bir diğer kitap ise içerik açısından daha sevindirici ve dikkat çekici. 2009’un Ekim’inde Andrews McMeel yayınevi tarafından Peanuts’ın 60. yılını kutlamak adına hazırladığı koleksiyon kitabında Schulz’un çizdiği bütün Peanuts bantları bulunuyor. 544 sayfalık kitapta Schulz’dan alıntılar ve Peanuts bantları çizildikleri tarihlerle birlikte yer alıyor. 1950’ler, 1960’lar, 1970’ler, 1980’ler, 1990’lar ve 2000’ler olmak üzere altı bölümden oluşan kitapta Pete Docter (Monsters Inc. ve UP! filmlerinin yönetmeni) tarafından yazılmış bir önsöz, Jean Schulz tarafından yazılmış bir giriş yazısı bulunuyor. İçerik açısından hayli zengin kitaptaki karikatürlere alt ve üst notlar eklenmiş. Mesela Schulz, Charlie Brown’a siyah zikzaklı sarı kazağı ilk kez 21 Aralık 1950’de giydirmiş.

Charles Schulz telif hakları nedeniyle bugün en çok kazanan müteveffalardan birisi. Kazandığı para ise eşine, çocuklarına ve “Charles Schulz Müzesi ve Araştırma Merkezi”ne gidiyor. Schulz “yattığı” yerden kazanmaya devam etsin, biz de Charlie Brown’ın hayatın zorluklarıyla mücadele ettiği “Günde en az bir kere acı çekerim” felsefesinin basitliği ve saflığıyla gülümsemeye.

“Bir gün trende maç için İstanbul’a gelen bir Fenerbahçe taraftarına rastlamıştım. “Annem ameliyat olurken ben Fener’in maçına gittim” diyordu; ve bununla övünüyor, Fenerbahçe’yi bu kadar çok sevmesinin bir üstünlük gibi görülmesini istiyordu. Gerçekten kutsal davalara kendini adamış insanlar bile, böyle bir davranıştan ötürü bu kadar kıvanç duymazlar. Böyle bir bağlanma, bir yandan büyük bir manevi boşluğun bir yandan da artık “patolojik” denebilecek özlemlerin göstergesi. (Cumartesi günü “Ne mutlu Beşiktaşlıyım diyene” sloganı yazılı pankartlar da vardı; bu da kulüp sevgisinin kendini aşan bir yerlere doğru boşalıverdiğinin bir kanıtı.) Tavır bu olunca, seyircinin bilinçli bir denetiminden söz edilemez. Savaşa gider gibi maça giden, ne yoldan olursa olsun beklediği sonucun alınmasını alkışlayan, kendi adamı karşı takımdan birinin bacağını kırsa içi burkulmayan bir seyirci, futbolun böyle olmasında pay sahibidir. Kendisinin de katkıda bulunduğu kalitesizliği hak etmiştir dolayısıyla.”

Murat Belge bu üstteki satırları Cumhuriyet gazetesinin 11 Haziran 1982 tarihli baskısında yazdığında yurt dışında oynanan futbol ile ligimizde oynanan futbolun farkını vurguluyor, bir yandan da insanımızın bu garip oyuna acınası şekilde bağlanmasının sebeplerini her zamanki yöntemleriyle sorguluyordu. Yazının üzerinden 27 yıl geçti, futbol kalitesi biraz daha yükselse de büyük liglerle aramızdaki uçurum devam ediyor.. Bunun yanında asıl sorun olan insanımızın bu oyuna “körlemesine bağlanması” aynı şiddetiyle sürüyor. Yine maçlarda şiddet, maç öncesi ve sonrası kavgalar ve bilinçsiz câhil seyirci bu sporu araç olarak kullanıyor. Murat Belge pek çok konuda olduğu gibi bu konuda da 27 yıl öncesinden sonuna kadar haklı..

Futbol’un ülkemizde birçok insan için bir iletişim aracı olduğu açık, bazılarımız babamızla, bazılarımız da arkadaşlarımızla sadece bu spor üzerinden konuşabiliyoruz. Çocuklarının hayatının nereye gittiği bilmeyen babalar, takımlarının gidişatını en ince ayrıntılarına kadar biliyor, hayat planlamasında çocuğuna yardımcı olmak yerine yapılacak yeni transferlerle yeni sezonların hesabını yapıyorlar. Ülkemizde birçok erkek hayatındaki özel günler sorulduğunda eşi ya da çocuğuyla ilgili bir cevap vermiyor, tuttuğu takımın kupa kazandığı veya ezeli rakibini yendiği anları yüceltiyor.. Bunun nedenleri Murat Belge’nin de belirttiği gibi çarpık hayatlarımızda oluşan devasa manevi boşluklar ve bunları neyle kapatacağımızı bilememiz. Ülke olarak yakın geçmişimiz utanılası anlardan oluşuyor, bu anlar da zaten bize pek hatırlatılmadığı için çoğumuz bilmiyoruz ya da öğrenmeye çalışırsak engelleniyoruz. İşte futbol tam da bu noktada hayatlarımıza giriyor, 80 sonrası dönemi hatırlamak istemeyen büyüklerimiz o karanlık geçmiş yerine 80 sonrası tüm şampiyonları sayıyorlar bir çırpıda, biz de ucundan yakalıyor, onların saydıklarını 2000′lere taşıyoruz.

Futbol hakkında yazdığınızda er ya da geç “kitlesel afyon” sözüne gelirsiniz, ancak ben burada bu sözü, hatalı kullanıldığını anlatmak için kullanıyorum. Futbol bir silah değil, aslına bakılırsa güzel bir spor ve belirli bir kesim tarafından insanları uyutmak için kullanılmıyor. Futbolu insanlar bir şekilde doğrultmayı başaramadıkları hayatlarını örtmek için bireysel olarak kullanıyorlar, tüm başarısızlıklarını kendilerinden daha yüce saydıkları takımlarının başarıları ile unutuyorlar, kolay yoldan başarıya ulaşmak için, hayatlarında en azından bir “başarıda” paylarının olduğunu düşünmek için takımlarını destekliyorlar.

Bizim toplumumuz suçlu bir geçmişe sahip olduğundan bunca kalitesizliğe rağmen bu spora daha da sıkı sarılıyor, rahatsız ve acınası geçmişimizi sahada koşan adamların hızıyla geride bırakıyoruz. İçine düştüğümüz her açmaz daha da karmaşık bir hal alıp ilk halini unutturdukça ülke olarak her zaman işimiz zor, bir gün olur da geçmişimizle hesaplaşırsak verdiğimiz hesabın faturası ilerde yine kabarık gelecektir.. Bu yüzden bu ülkede futbol asla sadece futbol olamayacak, biz de keyifle izleyemeyeceğiz..

STAJYER

Çok uluslu büyük bir firmada çalışmanın en büyük faydası şüphesiz, kapitalist düzenin çarklısı haline gelmiş elemanların arasına gevşek yaz aylarında katılan, henüz açmamış, sömürücü düzenle tanışmamış, birbirinden güzel çiçekler yani stajyerlerdir. Mayısın sonlanmasıyla beraber içimi bir pür neşe kaplar ki sormayınız dostlar. Dokuz koca ay boyunca oksijenden çok burberry parfümü koklayan burnum, stajyerin açık parfümcüden aldığı kokuyu takip ederek avına ulaşır. Ona bu zalim düzenin zorluklarını öğretecek kişi, onun ulu ilahı, senseisi, yol göstericisi olmak için verdiğim mücadeleyi baklavasına altışarlık çift kale maçta bile yapmam.

Geçen yine bir Haziran ayıydı. It departmanından Hilmi yine olağan siklemezlikleriyle bir stajyer kıza artist tavırlarla yaklaşmaya, ona “cool” görünerek aklını çelmeye çalışıyordu. Hilmi ile ben, naruto ile sasuke, megadeth ile metallica, kabasakal ve temel reis gibi iki büyük rakiptik. Her şey aynı gün işe girdiğim bu adamla kahve makinasındaki mücadeleden dolayı başlamıştı. İkimizin eli de jeton konulacak yere aynı anda gitmiş, kahvesini yudumulyanın ilk kim olacağına dair kararın taş makas kağıt ile karar verilmesi kararlaştırılmıştı. Tam bu sırada hainlik yapan Hilmi kaşla göz arasında sugar++ akabinde ise cappuchino butonlarına basmak suretiyle o günün kazananı oldu. O günden bu güne elime geçen en büyük fırsat buydu. “Naber Hilmi kardeş” diyip olaya dahil oldum. “İyidir..” dedi. Nezaketen bir “senden”i bile çok gördü. “Ben de iyiyim” dedim, kıza stajyersiniz galiba dedim. “Evet dedi. İşletme mezunuyum”. Tam sektör konusunda 1-0 öne geçtiğimi düşünürken, “ama bilgisayar enformasyon sistemleri üzerine mastır yapıyorum” dedi. Son dakika golünü doksandan olmasa da şık bir vuruşla kalecinin üstünden aşırtmayla atmıştı. Bir kaç cümle daha edip işe dönmem gerektiğini söyleyip ortamdan ayrıldım. Zaman plan yapma zamanıydı. Amacım öncelikle kızı tavlamaktan ziyade Hilmi’yi madara etmekti. Stajyer mevsiminde elbet bir kız tavlanırdı ama Hilmi her zaman madara edilemezdi. Ne yazık ki o an aklıma sadece Hilmi’nin ağzından aşk mektubu yazmak geldi.İlk mektubumda ondan ilk gördüğümde çok hoşlandığımı falan filan yazdım. Cevabını ertesi günün iş çıkışı kahve makinasının altına atmasını söyledim. Cevap tahmin ettiğim gibi gelse de içeriği tahminlerimin çok ötesindeydi. “Hilmi ben de senden çok hoşlandım. Bana biraz kendinden bahsetsnee” diye başlayan ve aynı minvalde devam eden bu şok edici mektuptan sonra vahşileşmeye, hatta iğrençleşmeye başlamıştım. Onun devasa göğüslerinden ne kadar hoşlandığımdan bahsettiğim 4. mektuptan 17. mektuba gelindiğinde vajinalar, penisler, yalamalar, emmeler-gömmeler havada uçuşmaya başlamıştı. Bu kadın besbelli fantazilerimde yarattığım Mighty Hilmi’nin de ötesinde bir sapıklık seviyesine erişmişti. Her an gerçek Hilmi’nin odasına dalıp temel içgüdü fantazisi yapması olağandı. En kötüsü beni de bir Hilmi’ye çevirmişti. Öyle bir şey yapmalıydım ki bu illetyüshatunusevişgenüsvajinusmus gerçek Hilmi, mighty Hilmi ve benden uzaklaşmalıydı. İşler bir anda ‘foursome’ hale gelmişti.

Günlerce ne yapmalıyım ki bu kadın benden uzaklaşmalı diye düşündüm. Bu arada gerçek Hilmi’ye zarar gelmemesi için It deki elemanlara tatile çıkmalarını, yazlığın anahtarını onlara vereceğimi, doyasıya bedavaya eğlenebileceklerini söyledim. Hemen atladı dalkavuklar. Hilmi mırın kırın etse de “duba da var oğlum” lafına dayanamadı ve “ben de geliyorum” diyiverdi. Artık hesap ben, Mighty Hilmi ve illetyüshatunusevişgenüsvajinusmus arasında görülecekti. Ben de yıllık iznimi kullanmaya başlamıştım böylece rahat düşünebilecektim. İş çıkışına yakın çakma rayban güneş gözlükleri takıp mektubu kahve makinasının altına atıyor, stajyer’in mektuplarını alıyordum. Mektup fuckbuddyim bir an olsun geri adım atmıyor hep ileri hep ileri diyordu. Ben ise kafayı yemek üzereydim. Bu karıdan kurtuluş yoktu belli ki. Son çare olarak bir mektupta odasında mastürbasyon yapmasını, mastürbasyon yapan iş kadınlarındna çok hoşlandığımı yazdım. Odasına da müthiş bir kamera düzeneği kurarak bütün olan biteni kaydettim. Hatta videonun bir kısmını nete koyup “akıllı ol lan” dedim. En sonunda Mighty Hilmi ilk ve son görevini başarıyla tamamladı.

Hilmi.. Dikili’deki yazlıkta dubada ayağı kayıp düştü. Beyin kanamasından öldü. Cenazesinde lanet stajyerinde görüldüğü rivayet ediliyor.
Rüstem dayı.. Bu gizli videoyu çok beğendi 10 dakikalık videoya 150 tl ödedi. Bir kaç hafta daha mutlu mesut yaşadı.
Mighty Hilmi.. Fantazi dünyamın derinliklerinde kayboldu gitti.
Ben.. Bir daha stajyerlere selam bile verirsem g.tümü s.ksnler!

Yine yorucu bir iş gününden sonra kuledibi’nde oturduğum apartmanın merdivenlerini hoyratça çıkarken alt kattaki rüstem dayı kapıyı araladı. “münir” dedi. “tam dayaklık adamsın”. rüstem dayı benimle diyaloğa girmeyi seven bir adam değildi. aslında kimseyle diyaloğa girmeyi sevdiğini sanmıyorum. insanlar da onun gergin halinden dolayı kendisiyle pek konuşmak istemezdi.

-yine gitti benim uydu. açmıyor finifono kanallarını, bozuldu yine.

üç yıl önce nasıl olduğunu hala anlayamadığım bir şekilde (muhtemelen feci derecede sarhoştum) yaşlı rüstem’in uydusuna porno kanallar eklemişim. o içki her ne idiyse bol bol stoklamalıydım. kafa işte.

-dayıcım yeni uydu fırlattılar düzelir o kendiliğinden. sen keyfine bak ben sana bulurum finifono olmadı.
-bekliyorum ha ona göre.

anlaşılan artık yaşlı rüstem’e minimum seviyede görünmem gerekiyordu. bunun için evden olabildiğince az çıkmaya, gecelik aldığım içkimi artık haftada bir almaya başladım. dolapta yiyecek bir şey yoksa on metre ilerdeki markete gitmek yerine yemeksepetinden sipariş veriyordum. mamafih bu düzen beni iki günde mahvetmişti. böylesine kahredici bir ızdırapla adeta bir mossad ajanı edasıyla yaşamaktansa, rüstem’in uydusuna porno kanalları tekrar yüklemenin daha mantıklı bir hareket olduğuna kanaat getirdim.

rüstem dayı’ya telefon açıp akşam iş çıkışı televizyonuna aksiyon kanallarını yükleyeceğimi evden dışarı çıkmamasını söyledim. işten çıktım. esnafla selamlaştım. eve varmama metreler kalmıştı ki kendimi ani bir iç hesaplaşma içinde buldum. onun göt kadar ekran televizyonunun reytinglerine yeniden çıplaklığı ilk sıralara getirirsem elime hiçbir şey geçmemiş olacaktı. ayrıca onun bazı geceler -muhtemelen- yağlı elleriyle barış çubuğunu titretirken söylediği ve apartmanımızın kağıttan daha kağıt, inceden daha ince, örülürken tuğladan nasibini almamış duvarımızdan umarsızca yatak odama süzülen “memişler kerevizler oy memişler cevizler” vecizesi halen beynimin bir köşesindeyken onu niye mutlu edecektim?

yine mossad ajanı edasıyla eve gidip bir a4 kağıt aldım. üstüne ‘bu semtte evlerde ve iş yerlerinde uydudan cinsel öğeler içeren yayınlar izlemek yasaktır. ab sosyo ekonomik sınıfında bulunan bölgemizde izlenen bu yayınlar reyting hesaplamalarında bir bir çıkmakta, mahallemizin onuru zedelenmetedir. bu zamana kadar apartmanda bu yayınları izleyen hane noları şöyledir: 6, 8. istanbul büyükşehir belediyesi aile planlama teşkilatı’ yazan inandırıcı olsun diye kendi kapı numaramı da eklediğim tebligat benzeri bir kağıt hazırladım. üstüne de patates baskıyla ibb logosu kondurup, kadir topbaş’ın seçim broşüründe gördüğüm imzasını da kopyalamayı ihmal etmedim. sabahleyin bir güzel apartmanın kapısına bu notu yapıştırıp işime gittim. döndüğümde nottan geriye a4ün selobantla münasebet ettiği, fakat inat edip camda yapışık vaziyette durmaya devam eden artıkları kalmıştı.

merdivenden çıkarken rüstem dayı röbdoşambrıyla kapıyı araladı. “münir” dedi. “bir gün bana şu bilgisayar kullanmayı öğret heyhat. uyduya darbe gelmiş”.

may be continued

İçi bir çayla, bir kahveyle dolup boşalan, üstünde ibranice bir şeyler yazan seramik kupadan yayılan buharın monitörüme kalleş lekeler bıraktığı sıradan günler silsilesi devam ediyor. Günde oniki poşet çay onsekizbuçuk gram kahve tüketir oldum sıkıntıdan. Tencereler tabaklar bu kadar mesai yapmadı bu son haftada. Bir de kelebek çizmişler üstüne kupanın ki baktıkça ayrı sinir oluyor, apayrı bir sinirle ağzımı kupaya götürüyorum (ya da kupayı ağzıma getiriyorum?). Kupa benim de değil, isveç vatandaşı olduğu halde kıbrıs’ta okuyan ve sırf bu yüzden bir takım problemleri olduğunu düşündüğüm, Bolu’lu olup da yemek yapmayı bilmeyen oda arkadaşım’a Håkan’a ait. Sırf hava olsun diye ‘å’ ile yazıldığını her fırsatta da önemle ima eder. Kıçımın kenårı! Yan dairede, işerken muhtemelen cinsel organını görmesine engel olacak kadar devasa bir göbeğe sahip Urfa’lı komşum Alaittin yaşamakta. İsminin doğru yazılışı konusunda bir mutabakata varamadık gerçi daha. Sırf işi düştüğünde bize gelir üç-dört saat oturur, internete girer, facebook’ta takılır. Geçen geldi yine, internetten bedava uçak bileti mi ne kazanmış. Oturdu nereye gideceğine ne zaman gideceğine karar verdi. Masada annemin yaptığı, kahveye batırıp yemekten büyük zevk aldığım kurabiyelerden vardı. Ben bulaşılk yıkarken onları da birer birer yiyip bitirmiş. Neyse, gitmeye yakın bana bir kağıt verdi üstünde ‘meryem06@hot.. – 3854446′ yazıyordu. ‘Ne bu’ dedim. ‘Bizim kuzen facebook açmış sileceksin dedim bilmiyormuş sen silersin hadi görüşürüz’ dedi. Kendisinin bu namusunu koruma iç güdüsü gözlerimi kamaştırmıştı. Hayat böyle ilginç tiplerle de bir şekilde muhattap edebiliyor sizi işte. Apartmanda en uyuz olduğum insan bu ikisi değil ama. Çok daha kötüleri var. Bana pek zararları olduğunu düşünmesem de mesela şu bizim katta kalan çift var. 2 kız kardeş, 2 erkek yan dairelerde oturuyorlar. Bu dairelerdeki bir kız, bir oğlanla sevgili. Eleman Anadolu’nun bağrından kopmanın verdiği asabiliğe ve aidiyet duygusuna sahip bir insan. Kız aslında çok kibar, wereyda gibi benim gibi insanlarla dahi çıkabiliteye sahip bir insan gibi gözüküyor ilk başta. Ama çıktığı adam kro’nun tdk genel bilgi sözlüğü karşılığında cümle içinde kullanabilecek tarzda. Şimdi biri “sen bu kızı seviyorsun bu yüzden uyuz oluyorsun” derse ilk uçakla gelir kafasında kelebekli kupayı kırarım! Anladınız işte nedenini, yormayın beni.. Kelebekli kupam dudağıma değdiği anda içindeki sıvının çay olduğunu ve malesef soğudunu söyledi. Ben şunu bir tazeliyim. Daha bugün içeceğim sekiz poşet çay daha var..

Muğla daralı’ndan hallice. Daha az kişisel, epey bi genel. Az aşağıda birazcık sağda. Aslında bir şehir devleti kadar ufak ama espri olsun diye kurulmuş ufaklı-daha ufaklı şehirler. 6 adet üniversite, 80 bin öğrenci, 200 küsür bin nüfus. Yani azınlığın aslında çoğunluk olduğu aykırı ve bir o kadar saçma memleket. Trafiği soldan, yasaları ingiltere’den, peki ya tembellikleri kimden?

Kıbrıs saçma, kıbrıs tutarsız. Üflesen dökülecek ev, garajında 3 farklı araba. Zaten ev/araba oranı 2.3 e dayanmış, artacağından kimsenin şüphesi yok. Kıbrıs saçma ama asıl saçma olan sizin de artık saçmalıklara tepki vermemeniniz. Burda şaşırmayı unutun çünkü boşa efor, boşa enerji kaybı. Enerji zaten az, suyu az, musluklar sanırsın denize bağlı.

Muğla’da işe girme ihtimaliniz vardır, burda öğrenciyseniz çalışmanız yasaktır! İngilizlere göre yumruk atmak adam öldürmeye teşebbüstür, 1 ay mapusta yatmak, 5 yıl adadan çıkamamaktır.  Muğla’da sen, senin kitapların illegal olabilir, bizim yaşadğımız yer illegaldir, haritada olmayandır. Gerçi bunun ekmeğini de yersin, gavur bombalasa anında tanınırsın. Güvenlisindir vesselam. Türk ordusuna güvenirsin. Bm helikopteri sabahları turlar, arkanı kolaçan eder, selamını çakar üssüne geri döner.

Velhasıl kelam her şeye rağmen sempatik yerdir. Alkol fiyatları suyla paralel, bazen daha ucuz. Alkolik olmamak işten değil marifet hiç değil. Dozunu da kaçırmamak lazım. Kaçıran sanal tazıların peşinden bet oynayadursun. Mamafih inatla bira içenlerin kafasını kırmak da boynumuzun borcu. Daralıyor insan. Daralacağına da 9 lira verip vat69 şişesini kafalarda kırmayı yeğliyor. Rahatlıyor.

Yapımda ve yayında emeğe geçenlere rastlamadık henüz, hoş yapılmışı yıkmak da çok kolay değil.  Ne umdum, ne buldum? Buna benzer bir şey bekliyordum. Zaten artık hayatımızın %94.788′i bilgisayara müteakip film, müzik, kitap, aşk ve seks. Bunlar her yerde yapılır. Arkadaş bulunur, zaman geçer.

Yalnızlık içte erir. Bazı bazı uzaklık acıtır. Camdan dışarı bakınca torosları görmek en sıcak dost selamından daha sıcaktır.

Kıbrıs çok iyi pişpirik oynar, iyi zar atamasa da..

Muğla.. Hükmen mağlup olduğum şehir. Otogardan iniyorsun ve karşında küçücük bir yer görüyorsun. Tabak düşün, içi Muğla. Çorba gibi hissediyorsun.. ve terbiye sadece çorbalarda bulunuyor olsa da burada, inadına terbiyesizleşiyor ve savruluyorsun sen. Muğla, ilden küçük ama ilçeden büyük yerleşim yerlerine verilen ad. İstanbullular için özenle dizayn edilmiş açık cezaevi. Görüş günlerinde iç çamaşırı getireniniz de yoktur. Muğla’da zaten hep bir iç çamaşırı gibi hissedersiniz. Muğla sizi kullanır, atmaz. Kendi pisliğinden sizi var eder; bu varoluş, yaratım türleri arasındaki en rezil olay olabilir. Abartmadım hayır; Muğla’ya alışabilen biri için, cehennem yoktur.

Kızları için boşboğaz ataların söylediklerine inanmamanız gerekir. Atatürk’ün ziyaret etmediği tekşehir için konuşuyorsanız, atasözlerinden daha işe yarar bilgilere ihtiyacınız vardır: Bir işte çalışmak. Bir hayatı idame ettirebilmek için, bir başka hayatı es geçmek. Yayında, yapımda ve yıkımda emeği geçen bir şehirdir Muğla; genlerinizle oynar, aminoasit dizilimlerinizi birbirine karıştırır. Sonra tıp, buna bir isim bulur. MUTSUZLUK. Hakkında ne kadar zamandır neler yazıldığını bildiğiniz bir kavram. Yabancısı değilsiniz, yabancısı olamazsınız. İzin vermezler. Muğla da vermez. İki yavru foktur İstanbul ve Muğla karşılıklı durmuş; ve topları yoktur, sadece sizinle oynarlar.

Akyaka, hayallerin hayal olarak kalmadığı yerlerden biridir. Küçük yerlerin büyük dertlerinin boşaltım organı bir nevi. Zehrinizi kustuğunuz, boğazınızdaki yumruğu tükürdüğünüz, alicenap sığınma evi. Kötekli’nin hain kahkahası biraz ötenizdedir ve yüksek gradolu her alkol türevi o an kullanım serbestliği kazanmıştır. İnsan, gittiği her yerden dönmek zorunda. Hep terk etmek, vedalaşmak..

İşte Muğla’yı terk etmenin tek yolu, sizin siz olmaktan feragat etmenizdir. Şu maliyete, şu reva görülene bir bakın. Muğla’da hayal kurmak, hayat kurmaktan zordur.

Arkadaşlar.. kitaplar.. filmler.. yığın halinde, oy birliğiyle illegal yalnızız.

Ve Muğla çok iyi zar tutuyor.